Ralfje is altijd een vreemde eend in de bijt geweest, volgens zijn klasgenootjes. Dirkie had wel eens tegen de meester gezegd dat hij zich een beetje zorgen maakte over Ralfje, want volgens hem keek Ralfje teveel televisie. De meester had dat destijds enigszins afgewimpeld als pertinente onzin maar diep van binnen kon de meester Dirkie niet geheel ongelijk geven. En na vandaag ontkomt de meester er zeker niet meer aan. Het gebeurde vlak na het speelkwartier. Dan ging de klas altijd gymnastieken, zoals de meester dat noemt. Vroeger deden ze dan vooral spelletjes in de gymzaal maar nu was het tijd om eens een echte sport te beoefenen.  Want, zo beredeneerde de meester, de kindertjes waren nu op de leeftijd aan het komen dat ze een hobby moesten gaan zoeken. De kleintjes zaten op de bankjes tegen de muur, zoals ze altijd deden aan het begin van de gymles. De meester had een groot net gespannen, dwars door de gymzaal heen. En toen kwam hij uit het toestelhok met een witte bal. De kleintjes zaten vol spanning te kijken. De meester begon met uitleggen over hoe het de bedoeling was om de bal over het net te spelen en dat die dan bij het andere team op de grond moest vallen, en dan maakte je een punt. En toen ging de meester voordoen hoe je de bal moest opslaan. Op dat moment liep het uit de klauwen. De meester gooide de bal de lucht in en sloeg er vol met zijn vuist tegenaan. Direct vloog Ralfje overeind en sprong bovenop de meester en begon hem te slaan en schoppen alsof zijn pas korte leventje er vanaf hing. “Neeeee!” Gilde het jochie. “Niet doen! Laat Wilson met rust!” Een half uurtje later is Ralfje met de auto naar het ziekenhuis gebracht. Door zijn moeder. De volleybal moest mee.